نسبت اهرم های مالی و فرمول

نسبت اهرم های مالی با بررسی تصویر کلی بدهی آن ، ارزش سهام یک شرکت را ارزیابی می کند. این نسبت ها بدهی یا حقوق صاحبان سهام را با دارایی ها و همچنین سهام برجسته برای تعیین ارزش واقعی سهام یک تجارت مقایسه می کند.

در این مقاله ، ما توضیح خواهیم داد که نسبت اهرم های مالی چیست ، فرمول های نسبت اهرم مالی را بیان کرده و نمونه هایی از نحوه محاسبه این متریک مالی با استفاده از فرمول های مختلف خود را ارائه می دهیم.

نسبت اهرم های مالی چیست؟

نسبت اهرم های مالی معیارهایی هستند که ظرفیت یک شرکت برای تحقق تعهدات بدهی بلند مدت خود ، از جمله پرداخت بهره ، پرداخت اصلی نهایی و سایر تعهدات ثابت مانند پرداخت اجاره نامه را ارزیابی می کنند.

به عبارت دیگر ، نسبت اهرم های مالی بار کلی بدهی یک شرکت را ارزیابی کرده و آن را با دارایی یا حقوق خود مقایسه می کند. این نشان می دهد که چه مقدار از دارایی های شرکت به جای طلبکاران متعلق به سهامداران است. هنگامی که اکثر دارایی ها متعلق به سهامداران است ، گفته می شود که این شرکت از نظر مالی کمتری دارد. از طرف دیگر ، هنگامی که طلبکاران اکثریت دارایی شرکت را در اختیار دارند ، گفته می شود که این شرکت از نظر مالی بسیار سرمایه گذاری شده است. همه این معیارها برای سرمایه گذاران مهم هستند که بدانند ساختار سرمایه یک شرکت چقدر خطرناک است و آیا ارزش سرمایه گذاری در آن را دارد یا خیر.

نسبت اهرم های مالی

1. چند برابر کننده
2. بازگشت دارایی (ROA)
3. نسبت بدهی به ebitda

انواع فرمولهای نسبت اهرم مالی برای محاسبه میزان بدهی که یک شرکت به منظور افزایش سود خود در حال افزایش است ، استفاده می شود. چندین نسبت اهرم مالی در بالا ذکر شده و با جزئیات بیشتری توضیح داده می شود.

نسبت بدهی به دارایی

نسبت بدهی به دارایی یک نسبت اهرم مالی است که درصد کل دارایی های تأمین شده توسط طلبکاران را به جای سرمایه گذاران محاسبه می کند. به عبارت دیگر ، این درصد دارایی های تأمین شده توسط وام گرفتن در مقابل درصد منابع تأمین شده توسط سرمایه گذاران را نشان می دهد.

در اصل ، این نشان می دهد که چگونه یک شرکت با گذشت زمان دارایی ها را رشد داده و به دست آورده است. شرکت ها می توانند به منظور به دست آوردن سرمایه ، سود سرمایه گذار ، به منظور به دست آوردن دارایی های خود یا ایجاد بدهی ، سود سرمایه گذار ایجاد کنند. بدیهی است که دو مورد اول در اکثر موارد ترجیح داده می شوند.

این یک معیار مهم است زیرا نشان می دهد که این شرکت با بررسی اینکه چقدر از منابع شرکت متعلق به سهامداران به عنوان سهام و طلبکاران به عنوان بدهی است ، چقدر اهرم است. این رقم توسط سرمایه گذاران و طلبکاران برای تصمیم گیری در مورد تجارت استفاده می شود.

در امور مالی شرکت ، سرمایه گذاران می خواهند بدانند که آیا یک شرکت حلال است ، یعنی پول کافی برای تحقق تعهدات فعلی خود دارد و به اندازه کافی سودآور است تا بتواند بازپرداخت سرمایه گذاری را بپردازد. در حالی که طلبکاران می خواهند بدانند که این شرکت در حال حاضر چقدر بدهی دارد زیرا آنها نگران وثیقه و توانایی بازپرداخت هستند. اگر این شرکت قبلاً تمام دارایی های خود را اعمال کرده باشد و در تلاش است تا پرداخت های ماهانه خود را انجام دهد ، وام دهنده بعید است که اعتبار اضافی را افزایش دهد.

فرمول نسبت بدهی به دارایی به عنوان نسبت اهرم مالی

این نسبت با تقسیم کل بدهی ها یا بدهی توسط کل دارایی ها محاسبه می شود. فرمول نسبت بدهی به دارایی.

همانطور که می بینید این معادله کاملاً ساده است. کل بدهی به عنوان درصدی از کل دارایی ها محاسبه می شود. این فرمول می تواند فقط شامل دارایی ها یا بدهی های خاص مانند نسبت فعلی باشد. با این حال ، این مقایسه مالی یک ارزیابی گسترده به منظور سنجش عملکرد شرکت به عنوان یک کل است.

تفسیر نسبت بدهی به دارایی (DTA)

این اندازه گیری توسط تحلیلگران ، سرمایه گذاران و طلبکاران برای ارزیابی خطر کلی یک شرکت استفاده می شود. با توجه به اهرم بالاتر ، شرکت هایی که دارای ارقام بالاتر هستند به عنوان خطرناک تر برای وام دادن و سرمایه گذاری در آن مشاهده می شوند. این بدان معنی است که در مقایسه با یک شرکت با اندازه مساوی با نسبت پایین تر ، یک شرکت با اندازه گیری بالاتر برای چنگال بیش از حد بزرگتر مورد نیاز استبخشی از سود آن به عنوان اصلی و پرداخت بهره. بنابراین پایین تر همیشه ترجیح داده می شود.

هنگامی که نسبت بدهی به دارایی 1 است ، بدهی و دارایی شرکت برابر است. این شرکت وقتی DTA یک شرکت بالاتر از 1 است ، از اهرم بالایی برخوردار است ، به این معنی که بدهی بیشتری نسبت به دارایی دارد. سرمایه گذاری در یا وام به این شرکت به دلیل سطح بالای اهرم خود بسیار خطرناک است. شرکتی با DTA کمتر از 1 نشان می دهد که دارایی بیشتری نسبت به بدهی دارد و در صورت لزوم می تواند بدهی های خود را از طریق فروش دارایی های خود تسویه کند.

نمونه ای از نسبت بدهی به دارایی (DTA)

فروشگاه بدنه فرد یک فروشگاه تعمیر اتومبیل آتلانتا است. او به دنبال وام برای کمک به او در ساخت تسهیلات جدید با آسانسورهای بیشتر است. فرد در حال حاضر 100،000 دلار دارایی و 50،000 دلار بدهی دارد. DTA او به شرح زیر محاسبه می شود:

نسبت بدهی به دارایی = 50،000 / 100،000

DTA = 0. 5

DTA فرد 0. 5 است زیرا او دو برابر دارایی بیشتر است. این امر توسط بانک فرد در طی مراحل درخواست وام مورد توجه قرار می گیرد.

0. 5 DTA فرد برای تعیین اهرم او مفید است ، اما بدون مقایسه چیزی با آن تا حدودی بی معنی است. به عنوان مثال ، اگر صنعت وی به طور متوسط DTA 1. 25 داشت ، فکر می کنید فرد کار خارق العاده ای انجام می دهد. اگر استاندارد صنعت 10 ٪ باشد ، برعکس درست خواهد بود. همیشه ایده خوبی است که این محاسبه را با دیگران در صنعت مقایسه کنید.

نسبت بدهی به سهام

نسبت بدهی به سهام یک معیار نقدینگی و مالی است که در تضاد کل بدهی و حقوق صاحبان سهام یک شرکت است. نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام نشان می دهد که چقدر بودجه یک شرکت از طرف طلبکاران و سرمایه گذاران تأمین می شود. نسبت بدهی به سهام بالاتر نشان می دهد که وام های بانکی بر خلاف تأمین مالی سرمایه گذار بیشتر (سهامداران) استفاده می شود.

فرمول نسبت بدهی به سهام به عنوان یک نسبت اهرم مالی

نسبت بدهی به سهام با تقسیم کل بدهی ها بر اساس کل سهام تعیین یا محاسبه می شود. از نظر ریاضی ، این فرمول را می توان به عنوان:

نسبت بدهی به سهام = کل بدهی ها / کل سهام

تفسیر نسبت بدهی به سهام عدالت

از آنجا که برخی از صنایع نسبت به سایرین از تأمین مالی بدهی استفاده می کنند ، هر صنعت معیار نسبت بدهی به سهام خود را دارد. نسبت بدهی 0. 5 نشان می دهد که نیمی از بدهی های زیادی وجود دارد که دارایی وجود دارد. به عبارت دیگر ، دارایی های این شرکت 2 بر 1 توسط سرمایه گذاران در مقابل طلبکاران تأمین می شود. این بدان معناست که سرمایه گذاران 66. 6 سنت بر دلار دارایی شرکت دارند ، در حالی که طلبکاران تنها 33. 3 سنت دارند.

نسبت بدهی به سهام عدالت یکی نشان می دهد که هم سرمایه گذاران و هم طلبکاران سهم برابر در دارایی شرکت دارند. از طرف دیگر ، نسبت بدهی به سهام کمتری به طور معمول نشانگر یک شرکت با ثبات اقتصادی است. شرکت هایی که نسبت بدهی به سهام بیشتری دارند ، از طرف طلبکاران و سرمایه گذاران نسبت به شرکت هایی با نسبت پایین تر ریسک می شوند.

نسبت بدهی بالاتر به سهام عدالت توسط طلبكاران ریسك می شود زیرا نشان می دهد كه سرمایه گذاران به اندازه طلبكاران این عملیات را تأمین نکرده اند. به عبارت دیگر ، سرمایه گذاران سهم یکسانی در بازی به عنوان طلبکاران ندارند. این می تواند حاکی از آن باشد که سرمایه گذاران مایل به تأمین بودجه عملیات تجاری نیستند زیرا این شرکت تحت تأثیر قرار نمی گیرد. عملکرد ناکافی همچنین می تواند دلیل این شرکت به دنبال تأمین اعتبار بدهی اضافی باشد.

مثال

فرض کنید یک تجارت 100000 دلار اعتبار بانکی و وام 500000 دلاری در ملک خود دارد. سهامداران این شرکت 1. 2 میلیون دلار کمک کرده اند. نسبت بدهی به سهام عدالت تجارت چیست؟

راه حل

در اینجا چگونه می توان نسبت بدهی به سهام خود را تشخیص داد.

با استفاده از فرمول بدهی به نسبت سهام:

نسبت بدهی به سهام = کل بدهی ها / کل سهام

جایی که؛بدهی های کل = 100،000 + 500،000 = 600،000 و کل سهام = 1،200،000

نسبت بدهی به سهام = 600،000 / 1200،000

نسبت بدهی به سهام = 0. 5

در این تجارت ، نیمی از بدهی های زیادی وجود دارد که دارایی هایی با نسبت بدهی 0. 5 وجود دارد. به عبارت دیگر ، سرمایه گذاران دارایی های شرکت دو تا یک را بیش از طلبکاران تأمین می کنند.

نسبت بدهی

نسبت بدهی اندازه گیری بدهی یک شرکت است که تمام بدهی های آن را با تمام دارایی های آن مقایسه می کند. نسبت بدهی اساساً توانایی یک شرکت را برای پوشش بدهی های خود با دارایی های خود نشان می دهد. به عبارت دیگر ، این نشان می دهد که برای تأمین تمام بدهی های آن ، باید چه تعداد دارایی را توسط تجارت فروخته شود.

این نسبت سطح اهرم مالی یک شرکت را محاسبه می کند. تصور می شود شرکت هایی که نسبت به دارایی بدهی بیشتری نسبت به دارایی دارند ، بسیار اهرم هستند و خطر بیشتری برای وام دهندگان ایجاد می کنند.

این به طلبکاران و سرمایه گذاران در تجزیه و تحلیل کل بدهی بدهی که توسط تجارت و همچنین ظرفیت آن برای خدمات به آن بدهی در صورت بروز شرایط اقتصادی آینده و ناپایدار کمک می کند ، کمک می کند.

فرمول نسبت بدهی

فرمول نسبت بدهی به عنوان تقسیم کل بدهی ها توسط کل دارایی ها ارائه شده است. از نظر ریاضی می توان به صورت:

نسبت بدهی = کل بدهی ها / کل دارایی

از آنجا که این فرمول نسبت اهرم مالی کل بدهی ها را به عنوان درصد کل دارایی ها محاسبه می کند ، نسبت بدهی در قالب اعشار نمایش داده می شود. در محاسبه خود ، اطمینان حاصل کنید که هر دو بدهی کل و دارایی های کل را شامل می شوید. نسبت بدهی کل بار بدهی شرکت را نشان می دهد ، نه فقط بدهی فعلی.

تفسیر نسبت بدهی

مانند بسیاری از نسبت های پرداخت بدهی ، نسبت های پایین تر به نسبت های بالاتر ترجیح داده می شوند. از این رو ، نسبت بدهی پایین تر معمولاً نشان دهنده یک تجارت پایدار با پتانسیل ماندگاری است ، زیرا یک نسبت پایین تر نیز حاکی از بدهی کلی پایین تر است. هر صنعت معیار بدهی خود را دارد ، اما 0. 5 نسبت معقول است.

نسبت بدهی 0. 5 غالباً به عنوان خطر کمتری در نظر گرفته می شود. این بدان معناست که دارایی های این شرکت از عاملی دو نفر از بدهی های خود پیشی می گیرند. به عبارت دیگر ، بدهی های این شرکت تنها نیمی از کل دارایی های آن است. در اصل ، فقط طلبکاران آن نیمی از دارایی های شرکت را در اختیار دارند ، در حالی که دارایی های باقیمانده متعلق به سهامداران است.

کل بدهی های کل دارایی با نسبت یک. به عبارت دیگر ، برای پرداخت بدهی های خود ، این شرکت مجبور است تمام دارایی های خود را بفروشد. این به وضوح یک شرکت با کیفیت بالا است. این شرکت پس از فروش دارایی های خود دیگر نمی تواند کار کند.

از آنجا که طلبکاران همیشه نگران بازپرداخت هستند ، نسبت بدهی یک نسبت اساسی در پرداخت حقوق است. هنگامی که شرکت ها پول بیشتری وام می گیرند ، نسبت بدهی به سهام خود افزایش می یابد و طلبکاران از وام دادن به آنها امتناع می ورزند. شرکت هایی با نسبت بدهی بالاتر باید به دنبال تأمین اعتبار سهام برای گسترش عملیات خود باشند.

نمونه نسبت بدهی

فروشگاه گیتار اد در نظر دارد یک ذخیره سازی را به پشت ساختمان فعلی خود اضافه کند. اد با بانکدار خود در مورد درخواست وام جدید مشورت می کند. این بانک برای بررسی سطح بدهی کلی وی از مانده ED درخواست می کند. این بانکدار کشف می کند که اد دارای 100،000 دلار دارایی و 25000 دلار بدهی است. نسبت بدهی را محاسبه کنید.

راه حل

نسبت بدهی ED به شرح زیر محاسبه می شود:

نسبت بدهی = کل بدهی ها / کل دارایی

نسبت بدهی = 25،000 / 100،000

نسبت بدهی = 0. 25

ED فقط نسبت بدهی به درآمد 0. 25 دارد. به عبارت دیگر ، دارایی های ED چهار برابر بیشتر از بدهی های وی است. این واقعیت که این نسبت بسیار کم است نشان می دهد که ED قادر به بازپرداخت وام خود خواهد بود. اد نباید در تصویب وام خود مشکلی نداشته باشد.

درآمد برای هر سهم (EPS)

درآمد برای هر سهم (EPS) ، همچنین به عنوان درآمد خالص برای هر سهم شناخته می شود ، نسبت چشم انداز بازار است که میزان درآمد خالص به دست آمده در هر سهم برجسته سهام را محاسبه می کند. به عبارت دیگر ، این میزان پولی است که در صورت توزیع تمام سود در پایان سال به همه سهام ممتاز ، هر سهم سهام دریافت می کند.

درآمدهای هر سهم محاسبه دیگری است که نشان می دهد یک شرکت بر اساس هر سهم سودآور است. از این رو سود هر سهم یک شرکت بزرگتر را می توان با سود هر سهم یک شرکت کوچکتر مقایسه کرد. این محاسبه بدیهی است که به شدت تحت تأثیر تعداد سهام ممتاز است. در نتیجه ، یک شرکت بزرگتر باید سود خود را در بسیاری از سهام بیشتر سهام نسبت به یک شرکت کوچکتر توزیع کند.

فرمول برای درآمد هر سهم

درآمدهای هر سهم با کسر سود سهام ترجیحی از درآمد خالص و تقسیم بر تعداد متوسط وزنی سهام مشترک برجسته محاسبه می شود. فرمول را می توان به صورت ریاضی نوشت:

درآمد برای هر سهم = درآمد خالص - سود سهام ترجیحی / میانگین وزنی تعداد سهام مشترک برجسته

در فرمول نسبت اهرم مالی که در سود هر سهم استفاده می شود ، سود سهام ترجیحی از درآمد خالص کم می شود. این به این دلیل است که EPS فقط درآمد موجود برای سهامداران مشترک را اندازه گیری می کند. سود سهام ارجح برای سهامداران ترجیحی محفوظ است و نمی تواند به سهامداران مشترک توزیع شود.

درآمد هر سهم به طور معمول برای صورتهای مالی پایان سال محاسبه می شود. از آنجا که شرکت ها غالباً سهام جدیدی را صادر می کنند و سهام خزانه داری را در طول سال خریداری می کنند ، این محاسبه از میانگین سهام مشترک وزن استفاده می کند. با افزودن آغاز و پایان دادن به سهام برجسته و تقسیم آنها به دو ، میانگین وزنی مشترک متداول می تواند محاسبه شود.

تفسیر درآمد هر سهم به عنوان نسبت اهرم مالی

درآمد هر سهم معادل هرگونه سودآوری یا نسبت چشم انداز بازار است. نسبت بالاتر همیشه نسبت به نسبت پایین تر ارجح است زیرا نشان می دهد که این شرکت سودآورتر است و سود بیشتری برای توزیع به سهامداران خود دارد.

اگرچه بسیاری از سرمایه گذاران EPS را نادیده می گیرند ، اما درآمد بالاتر از هر سهم اغلب باعث افزایش قیمت سهام یک شرکت می شود. از آنجا که بسیاری از عوامل می توانند این نسبت را تحت تأثیر قرار دهند ، سرمایه گذاران به آن نگاه می کنند اما اجازه نمی دهند که به شدت بر تصمیمات آنها تأثیر بگذارد.

مثال

شرکت ارزش در سال گذشته 50،000 دلار درآمد خالص کسب کرد. هیچ سهام ترجیحی برجسته وجود ندارد زیرا شرکت کوچک است. در طول سال ، شرکت Value دارای 5،000 سهام متوسط وزنی برجسته بود. شرکت EPS Value Co. را محاسبه کنید

راه حل

EPS مقدار به شرح زیر محاسبه می شود:

درآمد برای هر سهم = درآمد خالص - سود سهام ترجیحی / میانگین وزنی تعداد سهام مشترک برجسته

EPS = 50،000 - 0 /5000

EPS = 10

EPS Value برای سال 10 دلار است ، همانطور که نشان داده شده است. این بدان معنی است که اگر ارزش هر دلار از درآمد خود را به سهامداران خود توزیع کند ، هر سهم 10 دلار دریافت می کند.

چند برابر کننده

چند برابر سهام یک نسبت اهرم مالی است که کل دارایی ها را با کل سهامدار سهام مقایسه می کند تا تعیین کند که چه میزان از دارایی های یک شرکت توسط سهامداران آن تأمین می شود. به عبارت دیگر ، چند برابر سهام نشان دهنده نسبت دارایی های تأمین شده یا متعلق به سهامداران است. در مقابل ، این نسبت میزان بدهی مورد استفاده برای به دست آوردن دارایی و حفظ عملیات را نشان می دهد.

چند برابر سهام ، مانند همه نسبت های نقدینگی و اهرم های مالی ، خطر شرکت برای طلبکاران را نشان می دهد. شرکت هایی که بیش از حد به تأمین مالی بدهی متکی هستند ، با هزینه های بالای خدمات بدهی روبرو خواهند شد و برای پوشش عملکرد و تعهدات خود نیاز به تولید جریان نقدی بیشتری دارند. این نسبت توسط طلبکاران و سرمایه گذاران برای تعیین میزان اهرم یک شرکت استفاده می شود.

فرمول چند برابر سهام به عنوان یک نسبت اهرم مالی

فرمول نسبت اهرم مالی برای چند برابر سهام به عنوان تقسیم کل دارایی ها توسط کل سهام سهامدار ارائه شده است. معادله را می توان به صورت:

چند برابر سهام = کل دارایی / کل سهامدار سهامدار

تفسیر چند برابر سهام

چند برابر سهام نسبتی است که می تواند برای ارزیابی استراتژی بدهی و سهام عدالت یک شرکت استفاده شود. نسبت بالاتر نشان می دهد که بدهی برای تأمین اعتبار دارایی بیشتر از حقوق صاحبان سهام استفاده شده است. به عبارت دیگر ، سرمایه گذاران دارایی کمتری نسبت به طلبکاران داشتند.

هنگامی که دارایی های یک شرکت در درجه اول توسط بدهی تأمین می شود ، این شرکت بسیار اهرمی تلقی می شود و در نتیجه برای سرمایه گذاران و طلبکاران خطرناک تر می شود. این همچنین دلالت بر این دارد که سهامداران فعلی نسبت به طلبکاران فعلی دارایی شرکت کمتر دارند.

از آنجا که مشاغل با نسبت کمتری به تأمین اعتبار بدهی متکی هستند و هزینه های بالای سرویس بدهی ندارند ، نسبت های چند برابر پایین همیشه همیشه به عنوان محافظه کارانه تر و مطلوب تر از نسبت های بالاتر مشاهده می شوند.

نمونه ای از چند برابر سهام

برای حفظ خطوط تلفنی و سایر کابل های تلفنی ، شرکت تلفن مت با شرکت های ابزار محلی همکاری می کند. مت می خواهد اطمینان حاصل کند که نسبت ضرب سهام عدالت وی مطلوب است زیرا او قصد دارد در دو سال آینده عموم تجارت خود را به دست آورد. براساس صورتهای مالی وی ، مت در کل سهام و کل دارایی 1،000،000 دلار دارد. چند برابر سهام شرکت تلفنی مت چیست؟

راه حل

ضرب مات به شرح زیر تعیین می شود:

درآمد برای هر سهم = درآمد خالص - سود سهام ترجیحی / میانگین وزنی تعداد سهام مشترک برجسته

درآمد برای هر سهم = 1،000،000 / 900،000

درآمد در هر سهم = 1. 11

در این مثال می توانید ببینید که نسبت مت 1. 11 است. این نشان می دهد که مت بدهی بسیار کمی دارد. دارایی های وی تنها 10 ٪ تأمین مالی بدهی است. برعکس ، 90 ٪ از دارایی های وی توسط سرمایه گذاران تأمین می شود. در نتیجه ، تجارت مت بسیار محتاط است که در مورد طلبکاران مطرح می شود. با این حال ، نسبت کم مت تأثیر منفی بر بازده او به سهام خواهد داشت.

بازگشت سهام (ROE)

نسبت بازده سهام ، که به عنوان ROE نیز شناخته می شود ، یک نسبت سودآوری است که ظرفیت یک شرکت را برای سودآوری از سرمایه گذاری های حاصل از سهامداران خود ارزیابی می کند. به عبارت دیگر ، بازده نسبت سهام ، میزان سود حاصل از هر دلار از حقوق صاحبان سهام را که توسط سهامداران مشترک تولید می شود ، نشان می دهد.

بازده 1 نشان دهنده میزان درآمد خالص تولید شده توسط هر دلار از سهام صاحبان سهام مشترک است. سرمایه گذاران بالقوه باید بدانند که چگونه یک شرکت از بودجه خود برای تولید درآمد خالص استفاده می کند ، بنابراین این متریک برای آنها بسیار مهم است.

فرمول بازگشت سهام به عنوان نسبت اهرم مالی

فرمول بازگشت سهام به این صورت داده شده است:

ROE = سهام خالص / سهامدار سهامدار

این فرمول نسبت اهرم مالی برای محاسبه سهامداران مشترک استفاده می شود. در این محاسبه ، سود سهام ارجح در نظر گرفته نمی شود زیرا سهامداران مشترک واجد شرایط دریافت این سود نیستند. پس از آن ، سود سهام ترجیحی از درآمد خالص برای محاسبه کم می شود. علاوه بر این ، میانگین سهام شروع و پایان دهنده تعیین می شود زیرا از حقوق متوسط سهام دارنده سهام معمولی استفاده می شود.

تفسیر نسبت سهام عدالت

بازپرداخت سهام سهام عدالت چگونه یک تجارت می تواند از سرمایه سهامدار برای کسب درآمد و گسترش استفاده کند. برخلاف سایر بازده های سرمایه گذاری ، ROE سودآوری را از منظر سرمایه گذار اندازه گیری می کند ، نه شرکت. به عبارت دیگر ، به جای اینکه شرکت سرمایه گذاری در دارایی یا چیز دیگری سرمایه گذاری کند ، این نسبت تعیین می کند که چه مقدار پول بر اساس سرمایه گذاری سرمایه گذاران در شرکت تهیه می شود.

با گفتن این موضوع ، سرمایه گذاران می خواهند بازده بالایی از نسبت سهام را ببینند زیرا این نشان می دهد که این شرکت از پول سرمایه گذاران خود استفاده خوبی می کند. نسبت های بالاتر تقریباً همیشه بهتر از نسبت های پایین تر است ، اما باید با نسبت سایر شرکت های این صنعت مقایسه شود. از آنجا که هر صنعت سطح متفاوتی از سرمایه گذاران و درآمد دارد ، از ROE نمی توان برای مقایسه مؤثر شرکت های خارج از صنایع خود استفاده کرد.

بسیاری از سرمایه گذاران همچنین تصمیم می گیرند که بازده سهام را در ابتدا و پایان یک دوره محاسبه کنند تا ببینند که چگونه بازده تغییر می کند. این امر در ردیابی پیشرفت و توانایی یک شرکت برای حفظ روند سود مثبت کمک می کند.

به طور متوسط 5 تا 10 سال از نسبت ROE تصویری دقیق تر از رشد این شرکت را در اختیار سرمایه گذاران قرار می دهد. با این حال ، رشد شرکت یا ROE بالاتر همیشه به سرمایه گذاران منتقل نمی شود. اگر شرکت این سود را حفظ کند ، سهامداران مشترک در صورت افزایش ارزش سهام آنها از آنها بهره مند می شوند.

نمونه ای از بازگشت نسبت سهام به عنوان نسبت اهرم مالی

شرکت ابزار تام یک فروشگاه خرده فروشی است که ابزارهای ساختمانی را به شرکت های سراسر کشور می فروشد. تام 100000 دلار درآمد خالص گزارش داد و در طول سال مالی 10،000 دلار سود سهام ترجیحی پرداخت کرد. تام همچنین 10،000 سهم مشترک با ارزش 5 دلار در طول سال داشت. محاسبه ROE از شرکت ابزار تام را محاسبه کنید.

راه حل

تام بازده خود را در سهام مشترک به شرح زیر محاسبه می کند:

ROE = سهام خالص / سهامدار سهامدار

جایی که؛درآمد خالص = 100،000 - 10،000 = 90،000 و سهام سهامدار = 10،000 * 5 = 50،000

ROE = 90،000 / 50،000

roe = 1. 8

ROE تام پس از کسر سود سهام مورد نظر از درآمد خالص 1. 8 است. این بدان معنی است که هر دلار از سهام مشترک امسال حدود 1. 80 دلار درآمد داشته است. به عبارت دیگر ، سرمایه گذاران 180 درصد بازده سرمایه گذاری خود را دریافت کردند. احتمالاً نسبت تام در صنعت وی بسیار زیاد است. این می تواند نشان دهد که تام در حال گسترش است.

بازگشت دارایی (ROA)

نسبت بازده دارایی ، همچنین به عنوان بازده کل دارایی ها شناخته می شود ، یک نسبت سودآوری است که درآمد خالص را با میانگین کل دارایی ها برای محاسبه درآمد خالص تولید شده توسط کل دارایی ها در یک دوره معین مقایسه می کند. به عبارت دیگر ، نسبت بازده دارایی (ROA) اندازه گیری می کند که چگونه یک شرکت می تواند دارایی های خود را برای تولید سود در طول زمان مدیریت کند.

از آنجا که تنها هدف از دارایی های یک شرکت ، تولید درآمدها و سود است ، این نسبت به مدیریت و سرمایه گذاران کمک می کند تا تعیین کنند که چگونه شرکت می تواند سرمایه گذاری دارایی خود را به سود تبدیل کند. از آنجا که دارایی های سرمایه اغلب بزرگترین سرمایه گذاری برای اکثر مشاغل است ، ROA را می توان بازده سرمایه گذاری برای شرکت دانست. در این حالت ، این شرکت پول را به دارایی های سرمایه سرمایه گذاری می کند و بازده در سود اندازه گیری می شود. به طور خلاصه ، این نسبت سودآوری دارایی های یک شرکت را ارزیابی می کند.

فرمول بازگشت دارایی (ROA)

فرمول بازگشت دارایی به این صورت داده شده است:

ROE = درآمد خالص / میانگین کل دارایی

این یک فرمول نسبت اهرم مالی است که می تواند به عنوان تابعی از حاشیه سود و کل گردش دارایی محاسبه شود.

تفسیر نسبت بازگشت دارایی به عنوان نسبت اهرم مالی

نسبت بازده دارایی ارزیابی می کند که چگونه یک شرکت می تواند بازده سرمایه گذاری دارایی خود را بدست آورد. به عبارت دیگر ، ROA نشان می دهد که چگونه یک شرکت می تواند پول صرف شده برای خرید دارایی را به درآمد خالص یا سود تبدیل کند.

از آنجا که تمام دارایی ها یا توسط حقوق صاحبان سهام یا بدهی تأمین می شوند ، برخی از سرمایه گذاران سعی در نادیده گرفتن هزینه های کسب در محاسبه بازده با شامل هزینه بهره در فرمول دارند.

دلیل این امر است که نسبت بالاتر برای سرمایه گذاران جذاب تر است زیرا نشان می دهد که این شرکت به طور مؤثرتر مدیریت دارایی های خود را برای تولید سطح بالاتری از درآمد خالص انجام می دهد. نسبت ROA مثبت معمولاً نشانگر افزایش سود سود است. از آنجا که صنایع مختلف از دارایی های متفاوتی استفاده می کنند ، ROA هنگام مقایسه شرکت ها در همان صنعت مفید است. به عنوان مثال ، شرکت های ساختمانی از تجهیزات بزرگ و گران قیمت استفاده می کنند ، در حالی که شرکت های نرم افزاری از رایانه و سرورها استفاده می کنند.

نمونه ای از بازگشت نسبت دارایی

شرکت ساخت و ساز مایک یک شرکت در حال رشد در حال ساخت و ساز با چند قرارداد برای ساخت فروشگاه های فروشگاه های شیکاگو در مرکز شهر است. ترازنامه مایک نشان می دهد که دارایی های وی از 1،000،000 دلار شروع شده و با 2000،000 دلار به پایان رسید. شرکت مایک امسال سود خالص 20،000،000 دلار کسب کرد. بازگشت دارایی های شرکت مایک را محاسبه کنید.

راه حل

بازگشت دارایی برای مایک با استفاده از فرمول محاسبه می شود:

ROE = درآمد خالص / میانگین کل دارایی

جایی که؛درآمد خالص = 20،000،000 و میانگین کل دارایی = (1،000،000 + 2،000،000) / 2 = 1،500،000

ROE = 20،000،000 / 1،500،000

ROE = 13. 33 * 100 ٪

ROE = 1،333. 3 ٪

همانطور که می بینید نسبت مایک 1،333. 3 درصد است. به عبارت دیگر ، برای هر دلار سرمایه گذاری شده در دارایی های مایک در طول سال ، وی 13. 3 دلار درآمد خالص کسب کرد. این بسته به اقتصاد می تواند بدون در نظر گرفتن سرمایه گذاری ، بدون در نظر گرفتن سرمایه گذاری باشد.

برای به دست آوردن یک حس واقعی از اینکه مایک چگونه دارایی های خود را مدیریت می کند ، سرمایه گذاران باید بازگشت مایک را به سایر شرکت های ساختمانی در صنعت خود مقایسه کنند.

نسبت بدهی به ebitda

EBITDA به معنای درآمد قبل از بهره ، مالیات ، استهلاک و استهلاک است. این نسبت اهرم مالی یک معیار مالی است که میزان درآمد حاصل از آن و در دسترس برای پرداخت بدهی قبل از بهره ، مالیات ، استهلاک و استهلاک را اندازه گیری می کند. این توانایی یک شرکت در بازپرداخت بدهی های خود را ارزیابی می کند. هنگامی که این نسبت زیاد است ، ممکن است نشان دهد که این شرکت بار بدهی بالایی دارد.

یک شرکت همچنین می تواند بدهی خود را با درآمد خود در یک دوره زمانی معین مقایسه کند. این شرکت می خواهد بدهی را در رابطه با درآمد عملیاتی قابل کنترل بشناسد. در این حالت ، EBITDA معمولاً به جای درآمد خالص استفاده می شود. شرکتی با نسبت بدهی به Ebitda در مقایسه با آنچه تولید می کند ، وزن زیادی را تحمل می کند. به عبارت دیگر ، هرچه نسبت بدهی نسبت به EBITDA بالاتر باشد ، شرکت با استفاده بیشتر از این است.

در یک فرمول ، به صورت نوشته شده است ؛

نسبت بدهی به EBITDA = کل بدهی / درآمد قبل از بهره ، مالیات ، استهلاک و استهلاک

خلاصه نسبت اهرم های مالی

به طور کلی ، نسبت اهرم های مالی توانایی شرکت در انجام تعهدات بدهی بلند مدت را ارزیابی می کند. این نسبت ها بار کلی بدهی یک شرکت را با دارایی یا سهام خود مقایسه می کند ، و این نشان می دهد که چه میزان از دارایی های شرکت به سهامداران در مقابل طلبکاران اختصاص می یابد. واضح است که نسبت اهرم های مالی به مدیریت و سرمایه گذاران در درک سطح ریسک ساختار سرمایه یک شرکت کمک می کنند.

متداول در مورد نسبت اهرم های مالی

نسبت اهرم مالی خوب چیست؟

طبق استانداردهای صنعت ، نسبت اهرم مالی کمتر از یک خوب است. نسبت اهرم بیشتر از آن می تواند باعث شود وام دهندگان و سرمایه گذاران بالقوه یک شرکت را به عنوان یک سرمایه گذاری ریسک پذیر بدانند ، در حالی که نسبت اهرم مالی بیشتر از دو دلیل نگرانی است.

تفسیر نسبت اهرم مالی چیست؟

اگر نسبت اهرم مالی یک شرکت زیاد باشد ، این بدان معناست که بیشتر جریان پول نقد خود را به بازپرداخت بدهی اختصاص می دهد و به احتمال زیاد وام ها را پیش فرض می کند. نسبت اهرم مالی پایین تر به طور معمول نشانگر یک شرکت با مسئولیت مالی با جریان درآمد مداوم است.